Eten, iedereen eet om te kunnen leven. In China is een ware eetcultuur ontstaan die al meer dan duizenden jaren oud is. In de tegenwoordige tijd met allerlei aanpassingen zijn leuke en goede restaurants ontstaan, maar ook het straateten is populair. Deze opnames zijn van de avondmarkt in Xi’an, Gaoling district.

Gelegen in het oostelijke deel van de Dongfanghong-straat, in het Gaoling-district, grenst het waterlandschapspark aan de Beijing-Kunming Expressway in het oosten, het stedelijk gebied in het westen, de Qinling Mountens in het zuiden en de Zhaohui-toren in het zicht. Het park ligt op het zuiden met een totale oppervlakte van 51.700 vierkante meter. Het is een open park met geïntegreerde ecologische verbetering, stedelijke verfraaiing, bezienswaardigheden, recreatie, rampenpreventie en risicovermijding en andere functies. Het werd voltooid en geopend op 1 mei 2005.

De algehele landschapsontwerpstijl is gebaseerd op integratie van oude gebouwen in de Tang-stijl en moderne tuinen. Er zijn paviljoens, platforms, pleinen, struikgewas, rotstuinen, enz. Het prachtige landschap van het hele park ontvouwt zich met zingende vogels en geurige bloemen, waardoor mensen ontspannen en gelukkig worden tijdens het amusement.

Onze nieuwe video staat online. Ditmaal over het Stenen museum in Gaoling. Een klein museum maar zoals zoveel museums in China, geheel gratis.

Met een interessant verhaal over het eten in China.

Nederlands gesproken en Nederlands en Engels ondertiteld.

De laatste tijd lees ik veel over heffing op plastic, ook ik heb natuurlijk hier mijn mening over. De consument krijgt de schuld, dit is gedeeltelijk waar. Even kijken hoe het vroeger voor de plastic allemaal ging.

De slager, dat was nog een eigen winkel en het vlees werd gesneden en verpakt in papier.. De vleeswaren op brood, vanaf een grote worst gesneden in plakjes en in papier verpakt.

De Groenteboer, ook dat was nog een eigen winkel. Ook hier kocht je onverpakt producten en stopte je gewoon in je tas die niet van plastic was.

Kaasboer, zelfde verhaal, eigen winkel. De kaas werd in een homp gesneden en verpakt in papier. Plakjes kaas snee je zelf van die homp met een speciaal kaasmes.

De bakker, ook hier het zelfde verhaal. Je kocht vroeger een paal brood en snee thuis zelf de broodsneetjes wanneer je er eentje wilde eten., Tegenwoordig zit bijna alle brood gesneden in een plastic zak.

Maar toen begon de ellende, we wilden alles halen op één plek, we noemden dit de supermarkt. Ook moest alles hygiënischer verpakt worden omdat iedereen er met zijn fikken aan zat. Dus alles ging in plastic. Ook opgedrongen door de supermarkt, want dan hoefden zij ook steeds minder te doen.

Maar uiteindelijk draait het allemaal om geld.

Wij willen het goedkoopste van allemaal en service interesseert ons geen reet meer. Dus de slager, groenteboer en kaasboer gingen weg, was geen droogbrood meer voor hun te verdienen, op enkele uitzonderingen na.

Ook de patatboer gebruikt plastic bakjes, vroeger liepen we met een grote puntzak met een joekel van een klodder mayo er op. Je frikandel en kroket ook in een zakje. Maar ook hier lijkt het wel of ze er niet aan willen beginnen, alternatieven zat.

Hoe zit dat nu in China?

In 2019 waren wij daar voor het laatst, jammer genoeg kwam daar een epidemie die de boel behoorlijk in de war schopte. Waarom zeg ik dit?

In 2019 was men al ver gevorderd om het plastic weg te werken, men had diverse alternatieven van papier tot karton en hout tot bamboe. Jawel, men was daar al heel ver mee.

Maar toen kwam de epidemie. Er moest hygiënisch gewerkt worden, en met karton, papier, hout en bamboe was er nog een probleem, dit moest ook weer verwerkt worden tot een verkoopbaar product.

Op dat moment is het plastic jammer genoeg weer teruggekomen. Men durft het momenteel nog niet aan om de stap naar de alternatieven te maken. Maar daar is wel iets op gevonden.

Het meeste plastic nu is afbreekbaar en nog een belangrijk punt, plastic word verzameld.

Maar hoe krijg je iedereen nu zover dat het plastic bij de recycling word ingeleverd?

Wel, door niet te laten betalen voor je plastic zakje, nee, je betaald iemand per kilo die plastic inlevert bij de recycling. Dus veel ouderen en mindervaliden verzamelen plastic, inclusief de waterflesjes, en papier en karton, en brengt dit naar de recycling bedrijven.

Dit doen ze ook voor drank blikjes en andere metalen. Zo kun je soms je eten voor een dag bij elkaar verzamelen.

Maar wat ook zo mooi is hier. Wij betalen als we een wasmachine of koelkast ed. kopen een verwijderingsbijdrage. Nou hier niet. Als je jouw kapotte apparaat inlevert, krijg je er zelfs geld voor.

Het is hier de omgekeerde wereld dus. En heb je geen zin om je koelkast zelf weg te brengen? Even een belletje en ze komen hem zo voor je ophalen.

Dus hier doen ze het zo slecht nog niet.

Steeds meer Chinezen verdienen meer en kunnen dan ook steeds meer luxere producten kopen, dus ook een scooter, motor of auto. Nu heb je voor de motor en auto een rijbewijs nodige en voor de brommer of vrachtkarretjes een certificaat. Zo’n beetje vergelijkbaar als in Nederland. Ben er alleen nog niet achter wat de leeftijdsgrenzen zijn, zie nl vrij veel jeugd van rond de 12 op een elektrische fiets/brommer. Denk dat de grens ook ongeveer als bij ons zal zijn.

Maar nu komt het. Zodra zij hun groene papiertje hebben, hier is die groen, dan vergeten ze allemaal de verkeersregels die ze geleerd hebben, en zeker in dorpen zoals Goaling. Dat maakte het vandaag weer duidelijk. Ook zijn er nu meer auto’s als dat men kan parkeren. Parkeerplaatsen is hier moeilijk te vinden.

Nu rijden ze over het algemeen niet hard, dus ernstige ongelukken blijven uit, het is meer blikschade. Wat betreft als wandelaar op de stoep ben je soms je leven niet zeker, de brommertjes scheuren gewoon over de stoep terwijl er een mooi vrij fietspad naast ligt. Maar ja, daar staan vaak de stalletjes groenten en fruit gestald of de auto’s parkeren daar als ze de paaltjes hebben weggehaald. Kortom, chaos op de stoep en fietspad.

Dan gaan we naar de weg. Als men niet aan beide zijden van de weg dubbel parkeren loopt het verkeer redelijk door. Maar o-wee als er dubbel geparkeerd is, of een aanrijding zoals vanmorgen, dan is de chaos op de weg compleet. Men gunt, net als de Nederlander, elkaar geen cm, dus dringen, duwen en trekken. De wet van de grootste en zwaarste heeft hier het recht. Dan staat men soms compleet vast. En wat is dan de favoriete sport als je in de file staat en je wilt opschieten? Juist ja, een toeter concert.

Nu was het zelfs nog extreem druk, want het pijnpunt zat voor de school, door ouders die hun kinderen kwamen ophalen. Het is vandaag de laatste schooldag en zij mogen nu allemaal naar huis.

Ja je leest het goed, naar huis. Hier na de basisschool ga je intern op de vervolg scholen. En wij hebben hier een middelbare school in de straat, dus die werden of opgehaald, of met de bus naar het treinstation. En natuurlijk vol bepakt met koffers en rugzakken.

Dus dit alles bij elkaar opgeteld, complete chaos!

Oja, vraag maar niet of ik ook mijn rijbewijs hier gaat halen, dat mag niet alleen als ik een verblijfstatus heb, en nee ons rijbewijs of van welk land dan ook, is hier niet geldig. Als je examen doet moet je Chinese taal in spraak EN schrift goed beheersen. En nee Hui heeft geen rijbewijs, die durft geen auto te rijden.

Onze eerste echte video is vannacht online gegaan. Een bezoek in Xi’an de grote tang hele dag mall.

Ook nog eens bijzonder omdat het Nederlands ingesproken is en Nederlandse en Engelse ondertiteling beschikbaar is.

In het vervolg gaan we meer met deze stijl doen, alleen de background informatie kan nog beter. Maar al doende leert men.