2020 wat een jaar

Eind 2019 – begin 2020 hadden we wat plannen gemaakt, wat zou het anders verlopen als wij gepland hadden.

Nadat de covid-19 een pandemie was geworden vielen onze plannen in duigen, iets nieuws plannen zat er voorlopig niet in. Echter de zomer van 2020 gaf ons de gelegenheid toch het e.e.a. te doen.

Toerist in eigen land spelen, Giethoorn normaal gesproken veel te druk, maar nu lekker rustig. Ook het Volkerenmuseum, die al een tijdje op ons lijstje stond maar eens bezocht. Maar als klapper hebben we de stoute schoenen aangetrokken en op de bonnefooi naar Zwitserland gereden met als hoogtepunt een dagje reizen met de Bernina Express. Deze kon dus gelijk van de bucket-list afgevinkt worden. Al met al hebben we van 2020 toch nog iets kunnen maken.

Inmiddels staan de foto’s van het tweede deel China 2019 er op met de foto’s van 2020.

Nederland VS China 1000 jaar voor Christus.

Nederland

In de IJzertijd kwam Noord-Nederland door de Germaanse expansie binnen de Noordelijke Pre-Romeinse ijzertijd. Het zuiden was vanaf grofweg 1000 v.Chr. een randgebied van de Keltische invloed die haar oorsprong had in Centraal-Europa. Of er ook Keltische talen gesproken werden is echter niet aangetoond.

De Kelten hadden een klasse van edelen die hun macht deelden met stamhoofd en druïden en heersten over de plaatselijke bevolking. In het zuiden introduceerde de mogelijk Keltische Hallstatt-cultuur (ca. 800 – 500 v.Chr.) het gebruik van ijzer, om opgevolgd te worden door de La Tène-cultuur (ca. 450 v.Chr. tot de Romeinse periode in de eerste eeuw v.Chr.).

Door de introductie van nieuwe technologieën als metaalbewerking kon voedsel efficiënter vergaard worden, wat een elite vrij maakte die zich bezighield met andere zaken. De belangrijkste specialisatie was die van spirituele leiders die gevaren konden duiden of zelfs zouden kunnen afwenden. Rondom hen ontstonden centra van toenemende welvaart, aanvankelijk om de goden tevreden te stellen. Ter bescherming werden tijdelijk krijgers als leider aangesteld die echter gaandeweg meer macht verkregen. Relatief egalitaire samenlevingen werden op die manier adellijk met een aristocratisch bestuur. Dit gold onder meer voor de Kelten voor wie de Lage Landen een randgebied was en de La Tène-cultuur daarna (ca. 450 v.Chr. tot de Romeinse periode in de eerste eeuw v.Chr.).

Het bezit van vee gold als maatstaf voor rijkdom en aanzien en gaf meer status dan bereikt kon worden met landbouw. De hoogste status hadden de krijgers die over hun chiefdoms heersten. Deze samenlevingsvorm werd waarschijnlijk mogelijk gemaakt door de toegenomen handel. Dit had ook een toename van de ambachten tot gevolg en men begon harnassen, wapens en gereedschappen te verkopen in marktplaatsen die uitgroeiden tot versterkte nederzettingen.

Aangetrokken door Keltische welvaart, trokken in de tweede eeuw voor Christus Germanen naar het westen, hierbij geholpen door het gebrek aan samenhang in de Keltische samenleving. Ook de Germanen kenden een maatschappij van edelen, vrijen, half-vrijen (of laten) en slaven. Boven de rivieren kreeg men door toenemende zeespiegelstijging (transgressie) te maken met verslechterde woonomstandigheden en ging daarop onder andere raatakkers gebruiken en terpen bouwen, terwijl in het westen veengronden ontgonnen werden.

Bij dit alles moet worden opgemerkt dat het onderscheid tussen Kelten en Germanen niet goed duidelijk is. De benamingen werden gegeven door de oude Grieken en Romeinen en worden tegenwoordig vooral als taalkundig begrip beschouwd die onafhankelijke volken beschrijven zonder gezamenlijke identiteit (zie verder het artikel over de relatieve verwantschap tussen volkeren).

Over de godsdiensten die de Kelten en Germanen aanhingen is weinig bekend. De Romeinse beschrijvingen zijn oppervlakkig en gekleurd en het is waarschijnlijk dat de Germaanse mythologie van rond het begin van de westerse jaartelling een behoorlijke verandering had doorgemaakt toen in de dertiende eeuw Snorri Sturluson in de Proza-Edda de Noordse beschreef.

Wij, Nederland, vielen in het Keltische rijk onder Germani Cisrhenani, de Germanen dus. Belgie viel onder de Keltiache stam Gallia Belgica ook wel Belgae genoemd. De naam Belgie is dus niet zomaar uit de lucht komen vallen.

De Germani cisrhenani (Latijn voor “Germanen aan deze kant van de Rijn”) waren Germaanse stammen die ten tijde van Caesars Gallische verovering ten zuiden en ten westen van de Rijn woonden, ten noorden van de Treveri.

Daartoe behoorden volgens Caesar: de Eburonen, de Condrusi en Segni, de Caerosi en de Paemani. Tot viermaal toe zegt Caesar in zijn Commentarii de bello Gallico dat er langs “deze kant”, d.i. ten zuiden en ten westen van de Rijn, Germanen woonden. Daardoor wil hij vooral laten verstaan dat die daar eigenlijk niet thuis horen, want hij zegt in zijn werk herhaaldelijk, om te beginnen in zijn inleidend hoofdstuk, dat de Rijn de grens is tussen Galliërs en Germanen. In boek II rekent Caesar deze Germanen (volgens inlichtingen van de Remi) niet tot de “Belgische” stammen. Van de Belgen zelf weet hij (steeds volgens inlichtingen van de Remi) dat ze in een vroegere periode eveneens van over de Rijn waren gekomen: “dat de meeste Belgen voortgekomen waren van de Germanen en, nadat ze lang geleden de Rijn waren overgestoken, wegens de vruchtbaarheid van de streek zich daar hadden gevestigd en de Galliërs, die in die streken inheems waren, hadden verdreven.”

Het is onduidelijk of de bevolkingsgroepen die door Caesar als Germanen werden beschouwd, zichzelf ook zo noemden. De Romeinse historicus Tacitus suggereert in zijn De origine et situ Germanorum (98 n.Chr.) dat de naam afkomstig is van Caesar zelf en pas later door de lokale bevolking werd overgenomen: “Sommigen verzekeren; dat er meer (stamvaders) van deze god voortgekomen en er dus meer stamnamen zijn: Marsi, Gambrivii, Suebi, Vandilii, en dat dat de echte, oude namen zijn; dat de benaming “Germanen” trouwens van recente datum is en er pas sinds kort is bij gekomen, vermits diegenen die als eersten de Rijn overgestoken zijn en de Galliërs hebben verdreven en (diegenen die ?) nu Tongeren (heten), toen Germanen genoemd zijn: en dat beetje bij beetje de naam van de bevolkingsgroep, niet die van de stam, een dusdanige betekenis kreeg dat ze allemaal, eerst door de overwinnaar om ontzag in te boezemen, spoedig ook door zichzelf, met de kunstmatige naam “Germanen” werden genoemd.” Tacitus verwijst in deze passage overduidelijk naar Caesar. Ten tijde van Tacitus was het gebied van de Eburonen, die door Caesar waren uitgeroeid, bewoond door de Tongeren (Tungri).

Voor een aparte Germaanse cultuur is er, althans in het door Caesar bedoelde gebied, niet echt een aanwijzing gevonden. Later behoorde het tot de provincie Germania inferior. De plaatsnaamkunde lijkt – de resultaten worden betwist – de beweringen van Caesar over de Belgen wel gedeeltelijk te bevestigen, althans wanneer wij het onderscheid Keltisch-Germaans beperken tot de klankstand. Archeologisch is er geen echte grens geconstateerd, behalve – en ook dat bevestigt ten dele een uitspraak van Caesar – wat de wijnimport betreft, die ophoudt waar de plaatsnamen met Germaanse klankstand beginnen. We kunnen Caesars beweringen over de herkomst van de Belgen en zijn herhaaldelijke vermelding van Germani cisrhenani dus niet zomaar negeren.

China

De oudste geschreven Chinese historische bronnen dateren van de 13e eeuw v.Chr. Het zijn inscripties op orakelbotten en koperen vaten. Vanaf de oostelijke Zhou-tijd werden gebeurtenissen aan het hof, genealogische lijsten en rituele gezangen opgeschreven. De gebeurtenissen aan het hof werden in strikt annalistische vorm genoteerd. Deze oudste teksten zijn later gecodificeerd als Boek der Documenten, Boek der Liederen en de Lente- en herfstannalen van de staat Lu.

En ja je leest het goed GESCHREVEN. De kunst van het schrijven beheerste men al in 1300 jaar voor Christus. Heb originele en replica geschriften op bamboo strips mogen aanschouwen in de diverse musea. Het schrift is in het oude Chinees, zelfs Hui kon deze niet lezen.

De Shiji, de ‘Optekeningen van de hofhistoriograaf’, is het eerste Chinese boek dat de gehele Chinese geschiedenis behandelt, vanaf de mythische heerschappij van de Gele Keizer (Huangdi) tot en met de eerste eeuw van de Han-dynastie. Het werk is begonnen door Sima Tan en rond 90 v.Chr. voltooid door zijn zoon Sima Qian. Hij maakte gebruik van schriftelijke bronnen (waaronder de Confucianistische Klassieken) en de keizerlijke archieven van de Han en Qin, maar ook van mondelinge overleveringen. Door zijn opzet heeft de Shiji tot aan het eind van de 19e eeuw gegolden als model voor alle sindsdien geschreven officiële dynastieke standaardgeschiedenissen. Elke dynastie legde zichzelf de verplichting op een geschiedenis van de voorafgaande dynastie te schrijven. Vanaf de Tang-dynastie was dit een staatsaangelegenheid. De samenstelling gebeurde door hofambtenaren die gebruik maakten van de officiële keizerlijke archieven, zoals de Dagboeken van activiteit en rust en de Ware optekeningen. Belangrijk doel was het legitimeren van de machtsovername door de nieuwe dynastie. Deze geschiedenissen staan sinds de Qing-dynastie bekend als de Vierentwintig Geschiedenissen. Kenmerkend is hun eenvormige, ambtelijke schrijfstijl, omdat de gebruikte documenten letterlijk werden geciteerd of werden geprafaseerd tot stereotype uitdrukkingen. Verder valt hun rijkdom aan details en hun nadruk op personen op. Daarbij ging het bij die personen uitsluitend om hun handelen binnen hun maatschappelijke rol en hun openbare leven en niet om privézaken. Verder werd slechts geschreven over kwesties die binnen de belangstelling van de politieke elite lagen. De val van de vorige dynastie werd steeds verweten aan de laatste keizer. Zijn regering werd daarom altijd als slecht beoordeeld, vaak slechter dan historisch kan worden gerechtvaardigd (zoals bij de laatste Ming-keizers).

Bronnen: Internet, diverse boeken over edelstenen (Jade) en aardewerk (porselein).

Silk Road

De zijderoute of zijdeweg (Silk road) was een netwerk van karavaanroutes door Centraal-Azië, waarlangs gedurende vele eeuwen handel werd gedreven tussen China en het oosten van Azië aan de ene kant en het Midden-Oosten en het Middellandse Zeegebied aan de andere kant. Eeuwenlang, van de klassieke oudheid tot de late middeleeuwen, was de zijderoute de belangrijkste verbinding tussen oost en west.

De eerste persoon die de naam zijderoute gebruikte was de Duitse geograaf en ontdekkingsreiziger Ferdinand von Richthofen in 1877.

Het Centraal-Aziatische deel van de route was al in gebruik rond 115 v.Chr. ten tijde van de Han-dynastie. De handel over land nam af in de middeleeuwen, toen deze zich verplaatste naar het transport via de zee.

In 2013 nam de Chinese president Xi Jinping het initiatief tot een grootschalige verbetering van de infrastructuur tussen Aziatische en Europese landen. Dit initiatief wordt ook wel de ‘Nieuwe Zijderoute’ genoemd.

Xián het begin van de zijderoute

Xi’an (Chinees: 西安; pinyin: Xī’ān) is een stad in China. Het is de hoofdstad van de provincie Shaanxi. Het was ooit de hoofdstad van China. Xi’an is het oostelijke eindpunt van de Zijderoute en ligt aan de rivier de Wei he. In vroeger tijden werd het Chang’an (vereenvoudigd Chinees: 长安; traditioneel Chinees: 長安; pinyin: Cháng’ān) genoemd, dat ‘lange vrede’ betekent. Tijdens de Tangdynastie was het de hoofdstad van China met een bevolking van 1 miljoen inwoners op een oppervlakte van 84 km², waarmee het de grootste stad op aarde was.

De bevolking groeit sterk en bedroeg naar schatting 6,5 miljoen inwoners in 2010, en 12,9 miljoen als het omliggende gebied met de stad Xianyang (ter grootte van bijna 10.000 km²), dat bestuurlijk onder Xi’an valt, wordt meegerekend. Xi’an heeft, mede als gevolg van de Zijderoute, ook een grote moslimwijk met de van oorsprong 1250 jaar oude Grote Moskee van Xi’an.

De stad vormt het hart van het begin van de Chinese beschaving. De Qin-dynastie, de eerste dynastie die China verenigde, had vlakbij zijn hoofdstad. Het graf van keizer Qin Shi Huangdi met het bijbehorende Terracottaleger, is vlak bij de stad te bezichtigen.

1107px-Silk_route

Bron: Wikipedia

Over de zijderoute hebben we ook een paar filmpjes gevonden, altijd leuk om te zien waar deze startte en doorheen ging.

The Chinese Silk Road – Episode 1 – The Journey Begins

The Chinese Silk Road – Episode 2 – Into the Desert

The Chinese Silk Road – Episode 3 – The End of the Road

Foto’s en filmpjes online

De foto’s en filmpjes staan online.

Totaal zijn er 1648, best veel dus, maar we hebben dan ook veel gedaan en gezien.
Later worden deze aan het menu toegevoegd, nu beschikbaar via de link’s.
Veel kijkplezier. (even de link kopiëren en plakken in een ander tabblad als de link niet werkt)

China2019-2_Chengdu_algemeen (178) https://photos.app.goo.gl/aVAeZm4GpV2WQhVg6
China2019-2_Chengdu_museum1 (127) https://photos.app.goo.gl/bH8QHWpmu2kf2DzVA
China2019-2_Chengdu_museum2 (196) https://photos.app.goo.gl/A8nWmpTXe6BRyDsc7
China2019-2_Chengdu_Trein_Schietsport_Industrie (90) https://photos.app.goo.gl/JkT1ipdXhqjg4EpD7
China2019-2_Chengdu_panda (80) https://photos.app.goo.gl/ii4ysPLsHdihSAt3A

China2019-2_Xian_algemeen (160) https://photos.app.goo.gl/v1UNMeBJnupxuERB9
China2019-2_Xian_provinciemuseum (233) https://photos.app.goo.gl/ELeSJX6MuBSgVbyCA
China2019-2_Xian_stadsmuseum (116) https://photos.app.goo.gl/NeBiLpA2jEL5HX97A
China2019-2_Xian_Citywall (60) https://photos.app.goo.gl/H3Cjm2cXMGM4LZ1x6
China2019-2_Xian_Bell-Drumtower (128) https://photos.app.goo.gl/xMYqn4v5gTEBT1qk7
China2019-2_Xian_Han-Yanling-tombe (111) https://photos.app.goo.gl/mpp84rWPvoqUxgrZ7
China2019-2_Xian_Hanyuan-palace (50) https://photos.app.goo.gl/fn5sanRrTmJV4rQx5
China2019-2_Xian_terracotta (119) https://photos.app.goo.gl/Z68tno9FM2K29y8F7

Totaal aantal foto’s en video’s: 1648